Comprendre le « l » qui disparaît à l’oral

Dlaczego „il a” brzmi jak „y a” w mówionym francuskim?

W luźnym francuskim mówionym „l” w „il” (on / to) często cichnie. Gdy następne słowo zaczyna się od samogłoski, „il” brzmi jak angielskie „y”. Tak więc „il a” (on ma) brzmi jak „y a”, a „il est” (on jest) jak „y est”. Pisownia się nie zmienia – tylko dźwięk. Gdy to zrozumiesz, znacznie łatwiej podążać za szybką mową potoczną.

Prezentujący jasno to pokazuje w klipie. « Il a 20 ans » staje się “y a 20 ans” (on ma 20 lat), a « il est allé » zamienia się w “y est allé” (on poszedł). Przed spółgłoską „l” po prostu znika: “il veut” → ”i veut”. Przed samogłoską zamienia się w przejście „y”: “il a / il est / il y a” lądują jako ”y a / y est / y a”. Prezentujący zwraca też uwagę, że w mowie potocznej większość Francuzów skraca « il y a” (jest / są) do “y a” – choć w mowie starannej lub formalnej może zostać pełna forma. W Quebecu brzmi to tak samo. Więc ”y a pas de problème” oznacza « il n’y a pas de problème” (nie ma problemu). Liczba mnoga „ils” podlega tej samej zasadzie – « ils ont” → “y ont”, « ils sont” → ”y sont”. Chodzi tu o dźwięk, a nie gramatykę. „l” zostaje w piśmie za każdym razem. Trening ucha na tym jednym schemacie otwiera drzwi do dużej części potocznych rozmów po francusku.