Gramatyka hiszpańskiego
Hiszpańskie czasy przeszłe
Hiszpański ma dwa główne proste czasy przeszłe: pretérito dla zakończonych czynności i imperfecto do opisu, przyzwyczajeń i tła. Uczący się zyskują, gdy słyszą oba w prawdziwym kontekście, a nie w oderwanych zdaniach ćwiczeniowych.
Hiszpańskie czasy przeszłe z podręcznika
Standardowe formy uczone na kursach hiszpańskiego na całym świecie, ilustrowane prawdziwymi klipami od native speakerów, a nie wymyślonymi przykładami.
Pretérito (Preterite)
Regularne końcówki pretérito indefinido (-é / -aste / -ó / -amos / -aron) oraz częste nieregularne formy (fui, dije, hice, vino, tuvo, …)
Pretérito indefinido nazywa zakończoną czynność w konkretnym momencie przeszłości. W prawdziwej mowie to on napędza opowieść: co się stało, w jakiej kolejności i komu.
Imperfecto (Imperfect)
Regularne końcówki pretérito imperfecto (-aba / -ía) oraz trzy nieregularne formy (ser → era, ir → iba, ver → veía)
Pretérito imperfecto opisuje przeszłość jako tło, a nie zdarzenie: co się kiedyś działo, co się właśnie działo, jaki był świat. W prawdziwej opowieści niemal zawsze występuje razem z pretérito indefinido.