Szybka mowa native speakerów: esperanto

Szybkie esperanto łamie obietnicę, którą składają podręczniki. Gramatyka pozostaje regularna, ale tempo wypowiedzi nie liczy się z tym: mówiący łykają końcówki, sklejają afiksy w zupełnie nowe słowa, jakich nie znajdziesz w żadnym słowniku, i pozwalają, by biernikowe -n zlewało się z tym, co następuje. Przy takiej prędkości akcenty stają się wyraźniejsze, więc Brazylijczyk, Polak i Australijczyk w tej samej rozmowie brzmią zupełnie inaczej, choć wymawiają te same fonemy. Materiał na tym poziomie to społeczność rozmawiająca sama ze sobą: podcasty, debaty kongresowe, długie, niescenariuszowe vlogi oraz denaskuloj, czyli osoby, które dorastały z esperanto w domu i nigdy nie uczyły się go jak przedmiotu szkolnego. Szacuje się, że jest ich od kilkuset do dwóch tysięcy na całym świecie. Spodziewaj się, że zgubisz wątek. Obejrzyj raz, żeby uchwycić sens wypowiedzi, a potem wróć i przećwicz te dziesięć sekund, które cię pokonały. Licz się z tym, że te same dziesięć sekund odtworzysz jeszcze cztery razy.