Jörgen, tränare för ett hopplöst fotbollslag

Co oznacza “brukar” w szwedzkim?

Szwedzki ma czasownik wyłącznie do rzeczy, które robi się z nawyk: brukar. Angielski dodaje słowo jak “usually” (“I usually answer”). Szwedzki stawia brukar na początku, a następny czasownik zostaje w formie podstawowej: “brukar svara”. I tu niespodzianka — zmień to na przeszłość, brukade, i znaczy “dawniej robił”. Więc jag brukar svara to “zazwyczaj odpowiadam”, a jag brukade svara to “dawniej odpowiadam”.

W klipie Jörgen używa brukar dwa razy z rzędu: ludzie “zazwyczaj pytają” go o taktykę piłkarską, a on “zazwyczaj odpowiada”, że nie wie. Suchy humor trafia, bo mówi to tak prosto — brukar sprawia, że cała sytuacja brzmi jak rutyna i trochę z rezygnacją. Czasownik pochodzi ze starszego szwedzkiego słowa bruka, oznaczającego “używać”, i jest spokrewniony z niemieckim brauchen. Tę starszą znaczeniowo formę wciąż można usłyszeć raz na jakiś czas (brukar du salt? — “czy używasz soli?”), ale w potocznej mowie jego główną rolą jest teraz oznaczanie nawyku. Przełącz się na brukade, a znaczenie czysto przesuwa się na nawyk z przeszłości: jag brukade svara — “dawniej odpowiadam”, ale już nie. Ta para teraźniejszość–przeszłość czyni go jednym z tych wygodnych słówek, które warto nauczyć się na początku.