Bajka o kruku, lisie i kawałku sera

Co oznacza końcówka „-u” w polskim, jak w „Kruku”?

W tej bajce lis chleba kruka, wołając „Kruku, kruku!” — a nie „kruk”, jak znajdziesz w słowniku. Polski wciąż ma osobną formę do zwracania się do kogoś, wołacz: rzeczowniki typu „kruk” stają się „kruku”, „Ania” zamienia się w „Aniu”, a „mamo” to sposób, w jakim wołasz mamę. Jeśli usłyszysz, że imię zmienia kształt, to właśnie on.

Większość męskich rzeczowników kończących się na twardą spółgłoskę (-k, -g, -ch) przyjmuje w wołaczu końcówkę -u — „ptak” → „ptaku”, „Bóg” → nieregularne „Boże”. W potocznej mowie młodszych osób forma ta zanika, ale przetrwała w ustalonych zwrotach zwracania się: „Mamo!”, „Tato!”, „proszę pana” oraz, oczywiście, w bajkach, gdzie sprytny lis musi przylaskać ptaka.