Mama, dzieci i pięć minut świętego spokoju

Co znaczy „święty spokój” w polskim?

Tytuł mówi wszystko: rodzic błaga o „pięć minut świętego spokoju” – pięć minut „świętego spokoju”. Polski nie chce po prostu ciszy, chce święconą ciszę: „spokój” (spokój, cisza) ubrany w „święty” dla maksymalnego tęsknienia. To dokładnie ten ton, do którego sięga wykończony rodzic – albo ktoś chowający się przed telefonem.

Usłyszysz „daj mi święty spokój” (zostaw mnie w spokoju, dosłownie „daj mi święty spokój”) jako łagodne, półżartobliwe odesłanie, i „mieć święty spokój” (w końcu mieć spokój), gdy zamieszanie opadnie. To „święty” to czysta przesada, nie religia.