Czasowniki modalne

„Can” i „could” wyrażają umiejętność albo pozwolenie, w teraźniejszości i przeszłości. „May” brzmi bardziej formalnie. „Could you help me?” brzmi grzeczniej niż „Can you help me?”, a native speakerzy odczuwają tę różnicę instynktownie.

„Must” i „have to” wyrażają silny obowiązek, ale z ważną różnicą: „must” zwykle pochodzi od mówiącego, a „have to” z zewnętrznej zasady. „Should” daje radę albo rekomendację. Dobre wyczucie tej różnicy jest kluczowe, żeby brzmieć naturalnie i właściwie po angielsku.

Te czasowniki modalne tworzą skalę pewności. „It must be true” (niemal na pewno), „it might be him” (możliwe), „she can't be right” (niemal wykluczone). Te same czasowniki, które wyrażają umiejętność i obowiązek, pokazują też stopień pewności, a które znaczenie akurat obowiązuje, podpowiada kontekst.

„I must have lost it” (wniosek dotyczący przeszłości), „she could have called” (niezrealizowana możliwość), „they might have already left” (przypuszczenie o przeszłości), „it shouldn't have been done” (krytyka). W naturalnej mowie „have” prawie zawsze skraca się do 've: „should've”, „could've”, „must've”, i brzmi tak podobnie do „of”, że nawet native speakerzy czasem zapisują to błędnie jako „should of”. Modalne w przeszłości to jeden z najtrudniejszych obszarów dla osób uczących się i jeden z najczęstszych w naturalnej rozmowie.