Gramatyka angielskiego

Zdania warunkowe opisują to, co się dzieje lub mogłoby się wydarzyć w określonych okolicznościach. W angielskim jest ich kilka rodzajów: od realnego Zero Conditional po hipotetyczny Third Conditional.

Angielski ma cztery formy czasu teraźniejszego i każda pokazuje coś innego: jak czynność przebiega właśnie teraz, zwyczajowo albo w powiązaniu z przeszłością.

Angielskie czasy przeszłe pełnią różne funkcje: past simple opowiada o zakończonych wydarzeniach, past continuous buduje tło sceny, a past perfect sięga do chwili wcześniejszej niż inny moment w przeszłości.

Angielski nie ma jednego czasu przyszłego. Zamiast tego używa kilku form, w zależności od tego, czy wyrażasz przewidywanie, plan, decyzję czy wydarzenie z ustalonym terminem.

Czasowniki modalne wyrażają to, co możliwe, konieczne, pewne albo dozwolone. Angielski używa can, could, should, must, might, may i ich kombinacji, żeby pokryć ogromny zakres znaczeń, od zwykłej umiejętności po żal z powodu przeszłości.

Mowa zależna, nazywana też mową pośrednią, to sposób opisywania czyichś słów bez cytowania ich dosłownie. Wiąże się z cofnięciem czasu, zmianą zaimków i zmianą wyrażeń czasowych.

Strona bierna przenosi uwagę z tego, kto wykonuje czynność, na to, co ją odbiera. Pojawia się we wszystkich czasach i jest częsta w wiadomościach, oficjalnym piśmie i codziennej mowie, zwłaszcza z „get”.

Konstrukcje, które wyrażają żal, pragnienie albo sytuacje nierealne za pomocą form czasu przeszłego w znaczeniu teraźniejszym. Native speakerzy używają ich bez przerwy: od drobnych narzekań („I wish you'd listen”), przez głęboki żal („I wish I had studied harder”), po grzeczne preferencje („I'd rather you didn't”).

Jak native speakerzy mówią o rzeczach, które kiedyś były prawdą albo działy się wielokrotnie w przeszłości. „Used to” to podstawowa forma, ale „would” dla powtarzających się wydarzeń z przeszłości oraz konstrukcje „be/get used to” dla stanów przyzwyczajenia są równie ważne i często mylone.