Paca Nokt – Kristnaska Kanto en Esperanto

Dlaczego w poezji esperanckiej pomija się końcówkę „-o”?

Ta esperancka wersja „Cichej nocy” zaczyna się od „Paca nokt’, Sankta nokt’” — a nie nokto, formy słownikowej, lecz nokt’, pozbawionej ostatniej litery. To elizio (elizja): w poezji i pieśni końcówkę -o liczby pojedynczej mianownika rzeczownika można zastawić apostrofem, głównie by dopasować się do metrum. Słowo po prostu traci sylabę — normalny, przewidywalny akcent esperancki się nie przesuwa.

Ten sam trik działa na artykule la, który przed lub po samogłosce może skurczyć się do l’ — ale ten zabieg ma wąski zakres: elidować można tylko rzeczownik w liczbie pojedynczej mianownika (nigdy liczby mnogiej ani formę biernika) oraz la, i stosuje się go praktycznie wyłącznie w poezji i pieśni. Zamenhof sam użył go w „Ho, mia kor’” („O, moje serce”), uważanym za pierwszy opublikowany tekst literacki w esperanku.