Naturalne tempo: bengalski

Bengalski w naturalnym tempie to miejsce, w którym na słuch rozjeżdżają się dwa główne standardy. Bengalski z Bengalu Zachodniego (Kalkuta) i bengalski bangladeski (Dhaka) mają wspólne pismo, ale różnią się słownictwem, rytmem i tym, po jakie formy grzecznościowe sięgają mówiący. Potoczna mowa mocno się skraca: końcówki czasownikowe kurczą się do tego stopnia, że trudno je rozpoznać z podręcznika. Młodsi mówiący przełączają się na angielski, zwłaszcza w Kalkucie, i chętnie sięgają po slang, który szybko się zmienia na kanałach napędzanych mediami społecznościowymi. Formy zwracania się nadal mają znaczenie: apni zostaje dla sytuacji formalnych, a tumi lub tui dla swobodnych. Vlogi z Kalkuty, kanały kulinarne i swobodne wywiady trzymają się codziennej mowy, więc rytm i skrócone formy słychać razem. Wybierz mówiących z jednego miasta i zostań z nimi wystarczająco długo, aż ten lokalny rytm się utrwali.