Naturalne tempo: chiński

Chiński w naturalnym tempie to miejsce, gdzie różnice między tajwańskim a kontynentalnym mandaryńskim stają się wyraźne. Na Tajwanie spółgłoski nagłosowe są miększe (sh brzmi bliżej s, zh bliżej z), część codziennego słownictwa się różni (土豆 na Tajwanie znaczy orzeszek ziemny, a na kontynencie ziemniak), a mówiący częściej sięgają po partykuły kończące zdanie (啦, 嘛, 喔, 耶), których mandaryński kontynentalny używa rzadziej. W potocznej mowie 的 często wypada, tony zlewają się w szybkich seriach, a angielskie zapożyczenia (OK, line) wchodzą w składnię chińskiego bez zmiany rytmu. Dobrą praktyką są tu wywiady z licealistami, klipy z rozmowami dla początkujących i krótkie tajwańskie vlogi, bo obraz podpiera słownictwo, a mówiący trzymają się potocznego rejestru. To tempo pokrywa się też z nagraniami do słuchania na poziomach HSK 4 i HSK 5 (krótkie dialogi, monologi i komunikaty), więc trenowanie wytrzymałości tutaj jednocześnie przyzwyczaja do rytmu egzaminu.