Naturalne tempo: koreański

Koreański w naturalnym tempie mieści się gdzieś między swobodnym 반말 a grzecznymi końcówkami 해요, i to właśnie na tym pomieszaniu słuchanie na poziomie średnio zaawansowanym się utrwala albo się zacina. Mówiący skracają codzienne słowa: 그러면 zamienia się w 그럼, 그런데 w 근데, 무엇 w 뭐, 이것 w 이거. W swobodnej mowie znikają partykuły (너 어디 가? pomija 은/는), a 연음, reguła łącząca dźwięki, która zamienia 한국어 w 한구거, a 좋아 w 조아, przestaje być opcjonalna. Prawdziwą pracę wykonują wypełniacze: 그, 뭐, 아니, 음 sygnalizują wahanie, zmianę kierunku i podkreślenie. Filmy kulinarne i fragmenty programów rozrywkowych to wdzięczna praktyka na tym poziomie, bo warstwa wizualna podpiera słownictwo, które dopiero budujesz. Nie sięgaj od razu po napisy. Pozwól uchu śledzić końcówki czasowników (niosące czas i grzeczność) oraz rzeczownik oznaczony partykułą tematu, a resztę uzupełnij przy drugim podejściu. To tempo pokrywa się też z TOPIK II 듣기 (rozmowy na poziomie średnio zaawansowanym, krótkie wywiady i ogłoszenia), więc budowanie wytrzymałości tutaj to jednocześnie oswajanie się z rytmem egzaminu.